Wojciech Medycki
Notki biograficzne oparte w większości na dostępnych materiałach internetowych i rodzinnych:
Jan Józef Sokołowski, zwany Julkiem, syn Stanisława i Zofii z domu Müller, urodził się 13.02.1921 r. w Przemyślu. Ukończył naukę w gimnazjum w Nowym Mieście Przemyskim i złożył egzamin wstępny do Liceum Handlowego w Przemyślu. We wrześniu 1939 r. w ramach organizacji „Strzelec” pełnił doraźną służbę ochronną i wartowniczą w Nowym Mieście Przemyskim. Ewakuowany wraz z policją i organizacją strzelecką przez Rudki, Żydaczów, Żurawno, Halicz, Dolinę przekroczył granicę węgierską na Przełęczy Wyszkowskiej. Po przekroczeniu węgierskiej granicy 29 IX 1939 r. został internowany przez wojsko węgierskie i zaczął starania o przedostanie się do Wojska Polskiego na Zachodzie. Dzięki akcji polskiej ambasady w Budapeszcie został przerzucony przez zieloną granicę do Bejrutu. Ponownie jako strzelec w ramach Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich bronił Tobruku i walczył pod Gazalą. Służył w 4 baterii p-panc. pod komendą słynnego pisarza Mieczysława Pruszyńskiego, a towarzyszem broni był Karol Krótki, późniejszy profesor Uniwersytetu Alberty w Edmonton, Kanada. Trzeci raz jako strzelec 3 Dywizji Strzelców Karpackich odbył Kampanię Włoską od bitwy pod Monte Cassino aż do wyzwolenia Bolonii. Odznaczony Krzyżem Walecznych został awansowany na podporucznika. Po rozwiązaniu Polskich Sił Zbrojnych zdecydował o pozostaniu w Anglii. Dzięki Brytyjskiemu Ministerstwu Wojny ukończył kurs inżynieryjny w Millom w Cumberland, podjął pracę w CAV jako tokarz narzędzi i ostatecznie po 34 latach pracy przeszedł na emeryturę w koncernie Lucas Ltd. Założył rodzinę i doczekał się syna Alana. W stopniu majora zmarł 20.10.2015 r. w Milton Keynes Bucks w Anglii. Wspólny grób wraz z jego rodzicami znajduje się na Cmentarzu Głównym w Przemyślu.
Zbigniew Baszucki, syn Michała i Józefy z domu Szymkiewicz, urodził się 18.01.1922 r. w Nowym Mieście Przemyskim. Z Węgier wraz z bratem Marianem Julianem (urodzonym 27.01.1920 w Przemyślu) przedostali się do Armii Polskiej we Francji, gdzie obaj zostali wzięci do niewoli i przebywali w Fronstalag 132 Mayenne. Po wojnie Marian zamieszkał jako rencista w Ayside, Grange-over-Sands, Kumbria, Anglia. Zbigniew zamieszkały w Selbie Drive, Inverurie pracował jako kierowca, zmarł 04.03.2007 r. w Inverurie, Aberdeenshire, Szkocja.
Tadeusz Choma, syn Jana i Katarzyny z domu Śmietana, urodził się 16.09.1914 r. w Komarowicach nieopodal Nowego Miasta Przemyskiego. Podczas II wojny światowej był żołnierzem Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich w stopniu plutonowego, służył w kompanii saperów. Brał udział w kampanii afrykańskiej, wałczył w obronie Tobruku. Później walczył w kampanii włoskiej. Szlak bojowy zakończył w stopniu sierżanta. Za walki nad rzeką Senio we Włoszech, w ramach 3 Karpackiego Batalionu Saperów, otrzymał Krzyż Virtuti Militari. Wcześniej uhonorowano go Krzyżem Walecznych, Krzyżem Zasługi z Mieczami. Ponadto zagranicznymi odznaczeniami: War Medal, Africa Star, Italy Star oraz Defence Medal. Po wojnie był w Polskim Korpusie Przysposobienia. W 1947 r. z pierwszą grupa szczurów Tobruku wyemigrował na Tasmanię, wyspę należącą do Australii. Pracował tam jako stolarz- -cieśla w prywatnej firmie. Ożenił się i przysposobił dwie córki, obecnie mieszkają one w Australii. Po wojnie pierwszy raz w Polsce był dopiero w latach 80. ubiegłego wieku. Zmarł 5.09.1998 r., został pochowany w Hobart, stolicy Tasmanii.
Tadeusz Ciećkiewicz, sierżant kawalerii, syn Wojciecha i Karoliny z domu Pałka, ur. 1.11.1906 r. w Nowym Mieście Przemyskim, miał braci Michała, Franciszka, Józefa i siostrę Marię, mieszkał przy ulicy Gęsiej w Nowym Mieście, ukończył szkołę handlową, komendant Organizacji Strzeleckiej w Nowym Mieście. Podczas internowania na Węgrzech podejmował próby przedostania się do odtwarzanej na Bliskim Wschodzie Armii Polskiej, ale konieczność poddania się chirurgicznemu leczeniu operacyjnemu w szpitalu w Egerze oraz następnie zapalenie płuc ostatecznie zniweczyły takie starania. Do końca wojny przebywał w obozie internowania między innymi w Mátrafüred i Keszthely, gdzie poznał przyszłą żonę. Po wojnie wrócił do Przemyśla i po odnalezieniu żony w Krakowie ostatecznie osiadł w Opolu, gdzie podjął pracę w PKP. Zmarł 18.7.1967 r. i wraz z żoną jest pochowany na cmentarzu w Półwsi w Opolu.
Jan Dołhun, syn Błażeja, kowala i Karoliny z domu Żywicka, urodził się 23.08.1911 r. w Nowym Mieście Przemyskim. Po wojnie mieszkał w Wielkiej Brytanii i w 10.1950 ożenił się z Doris Barraclough w Barnsley. Zmarł w 01.1976 r. Rotherham, Yorkshire, Anglia.
Piotr Harasymowicz, syn Władysława i Wiktorii z domu Węcławowicz, urodził się 20.04.1921 r. w Nowym Mieście Przemyskim. Z Węgier przez Split przedostał się do Francji. W ramach formowanej 4 dywizji piechoty ewakuowany do Wielkiej Brytanii. W ramach odtworzonego 24 pułku ułanów lądował w Normandii jako kierowca czołgu. Na skutek pożaru czołgu poparzony, najbardziej ucierpiała prawa stopa, do końca wojny leczony. Powrócił do kraju 25.10.1946 r., osiadł w Gdyni i tam zmarł 3.12.1993 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym.
Tadeusz Harasymowicz, syn Maksymiliana i Karoliny z domu Müller, urodził się 02.01.1918 r. w Nowym Mieście Przemyskim. Z Węgier przez Split przedostał się do Francji. Po wojnie wrócił w rodzinne strony, zabity przez NKWD.
Zygmunt Harasymowicz, syn Jakuba i Marii z domu Zygmunt, urodził się 09.03.1908 r. w Nowym Mieście Przemyskim. Zmobilizowany walczył w ramach 2 dywizji piechoty Armii „Łódź”. Po Kampanii Wrześniowej na Węgrzech i następnie we Francji. Po upadku Francji przeszedł przez granicę do Szwajcarii, gdzie mieszkał w Malix do końca wojny. Po wojnie powrócił do Przemyśla.
Leopold Kühner, syn Franciszka i Anieli z domu Łagowska, urodził się 25.01.1922 r. w Przemyślu. W ramach organizacji „Strzelca” w Nowym Mieście Przemyskim pełnił służbę patrolową na początku września 1939 r. Ewakuowany wraz z policją i organizacją strzelecką przez Rudki, Żydaczów, Żurawno, Halicz, Dolinę przekroczył granicę węgierską na Przełęczy Wyszkowskiej. Po przekroczeniu węgierskiej granicy 29 IX 1939 r. przedostał się na Bliski Wschód i został strzelcem SBSK. W bitwie pod Gazalą pocisk przeciwpancerny urwał mu rękę. Zmarł w szpitalu polowym mimo wysiłków lekarzy 16.12.1941 r. Jest pochowany w Tobruku na cmentarzu wojennym, pole VII rząd P grób 9.
Tadeusz Medycki, inżynier mechanik – chłodnik, porucznik, syn Kwiryna i Marii z domu Teleśnickiej ur. 14.6.1921 r. w Nowym Mieście Przemyskim, powiat Dobromil woj. lwowskie. Ukończył szkołę podstawową w Nowym Mieście i trzy klasy liceum ogólnokształcącego w Przemyślu. W przededniu wybuchu II wojny światowej w ramach służby ochotniczej młodzieży przedpoborowej organizacji strzeleckiej patrolował miasto i okolicę chroniąc mosty oraz obiekty kolejowe, ubezpieczając przejeżdżające konwoje wojskowe. Zarządzona ewakuacja policji i organizacji strzeleckiej wiodła przez Rudki, Żydaczów, Żurawno, Halicz, Dolinę aż do granicy węgierskiej na Przełęczy Wyszkowskiej. Po przekroczeniu węgierskiej granicy 29.09.1939 r. został internowany przez wojsko węgierskie i zaczął starania o przedostanie się do Wojska Polskiego na Zachodzie. We Francji, w miejscowości Coëtquidan, został wcielony do 1 Dywizji Grenadierów dowodzonej przez generała Bronisława Ducha i po przeszkoleniu skierowany na front jako strzelec ckm pod dowództwem podporucznika W. Szeligi w 4 plutonie 3 kompanii 2 pułku Grenadierów Wielkopolskich. Walczył w sektorze obronnym Saary w okolicy miast Dieuze (Kanał Marna – Ren), La Garde, następnie Baccarat i St. Dié. Po kapitulacji Francji dostał się do niemieckiej niewoli – Stalag V-D w Strasbourgu. Za próbę ucieczki z niewoli karnie przeniesiono go do Stalagu II-D w Stargardzie Szczecińskim. Pod koniec wojny z kolejnego obozu w Gryficach został pieszo ewakuowany przez Świnoujście w głąb Niemiec by dotrzeć do miasta Wittenberg. Oswobodzony przez wojska alianckie w 1945 r. i przetransportowany do Francji, został zdemobilizowany i skierowany do punktu zbornego Polskich Sił Zbrojnych w Sorques pod Avignon, gdzie trafił do kompanii saperów. Ponownie zdemobilizowany w 1947 r. najbliższym transportem repatriacyjnym powrócił do Polski rejsem z Glasgow do Gdańska 20.8.1947 r., po czym obowiązkowo zdał książeczkę wojskową. Po odnalezieniu Matki oraz Rodzeństwa osiadł w 1947 r. na stałe w Poznaniu, gdzie uzyskał maturę, ukończył studia inżynierskie i zawarł związek małżeński z Krystyną z domu Wawrzyniak, doczekał się trzech synów i wnucząt. Pracę zawodową łączył z pracą społeczną, pełniąc różne funkcje. W 1961 r. inwigilowany przez SB w ramach operacji „Prefekt” i za kontakty z jezuitą o. Władysławem Siwkiem utracił pracę i do 1966 roku nękany był przez prokuraturę. W IPN udało się odnaleźć tylko protokół ze zniszczenia teczki i wszystkich innych dokumentów. Wędrówki swego życia Tadeusz Medycki zakończył podróżą do rodzinnych stron szukając śladów przodków. Zmarł w Poznaniu 03.05.1993 roku. Na podstawie spisanych wspomnień jego wędrówki zostały wydane przez Krystynę Medycką w postaci książki pt. „Widzieć przyszłość jasną” wydaną w Poznaniu w 2008 roku. W 2026 ukazała się książka w języku angielskim pt.: „To See the Future Bright. My Wanderings”. przetłumaczona przez syna Wojciecha.
Adam Miler, syn Bronisława Müllera i Anieli z domu Gładysz, ur. 11.09.1922 r. w Nowym Mieście Przemyskim. Ukończył naukę w szkole podstawowej po czym podjął kształcenie w Szkole Kupieckiej w Przemyślu. Przed 1939 r. przeszedł przeszkolenie wojskowe w organizacji „Strzelec”. W sierpniu 1939 podjął służbę patrolową przy torach kolejowych w okolicy Przemyśla. Po wybuchu II wojny światowej służył do 10 września po czym ewakuował się w stronę Halicza. Po agresji ZSRR na Polskę z 17.09.1939 wraz z konwojem był w rejonie bombardowania oraz brał udział w potyczce z Ukraińcami. Po przekroczeniu granicy na Przełęczy Wyszkowskiej wraz z innymi żołnierzami został rozbrojony i internowany na obszarze Węgier. Następnie przebywał krótkotrwale w koszarach w Chust, po czym został przewieziony do obozu dla internowanych około 5000 polskich wojskowych w Nagykanizsa. W obozie dla wojskowych przebywał do marca 1940 r., po czym w grupie młodocianych został przeniesiony do obozu dla cywilów, stamtąd został skierowany przez komendanta obozu w czerwcu 1940 do Somogyszentimre, a we wrześniu 1940 r. do polskiej szkoły w Zamárdi nad Balatonem. Tam zdał maturę w 1942. Pod koniec tego roku podjął studia na Wydziale Mechanicznym/Maszynowym Politechniki w Budapeszcie i studiował tam przez dwa lata. Po wkroczenia Niemców do Budapesztu i wobec zagrożenia aresztowaniem w marcu 1944 porzucił studia i wyjechał pociągiem do Balatonboglár. Obawiając się nadal zatrzymania ukrywał się w pobliskiej wsi do grudnia 1944, czyli do czasu nadejścia wojsk sowieckich. Po zgłoszeniu się do Komitetu Repatriacyjnego został skierowany do obozu przejściowego, po czym wrócił do Polski. Przebywał w Krakowie, a w 1945 zamieszkał w Zagórzu, gdzie już przebywała jego matka. Początkowo był uznawany przez władze Polski Ludowej za reakcjonistę. Potem został członkiem PPS, następnie PZPR. Później podjął stałą pracę na stanowisku księgowego w Urzędzie Gminy Szczawne z siedzibą w Zagórzu. Następnie pełnił różne funkcje w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Sanoku, łącznie ze stanowiskiem przewodniczącego. Od września 1954 był dyrektorem Miejskiego Przedsiębiorstwa Remontowo-Budowlanego. W latach 70. był rencistą z Wojewódzkiego Zarządu Inwestycji Rolniczych (WZIR). Zmarł 29.10.2019 w Sanoku i został pochowany na Nowym Cmentarzu w Zagórzu.
Antoni Sroka, syn Salomei, urodził się 2.01.1912 w Rumnie w województwie lwowskim. W 1939 zmobilizowany do 6 Pułku Strzelców Podhalańskich 22. DPG wziął udział w kampanii wrześniowej. Po wkroczeniu sowietów przeszedł pieszo przez Słowację w ciągu czterech dni i dostał się do obozu internowanych na Węgrzech. Z Węgier przedostał się przez zieloną granicę na rzece Drawa do Pireusu, gdzie wsiadł na statek „Warszawa” płynący do Bejrutu. Jako kapral 3. SBSK i następnie 3. DSK walczył w kampanii libiskiej (Tobruk, Gazala) i włoskiej (Monte Casino, Ankona, Bolonia). Towarzysz broni Jana Sokołowskiego podczas służby pod komendą porucznika Pruszyńskiego. Po wojnie zdemobilizowany w 1949 zamieszkał ostatecznie w Dagenham (wschodni Londyn). W sierpniu 1975 zginął w wypadku samochodowym.
Władysław Szpakowski, przodownik (sierżant), syn: Antoniego i Anny z domu Sikorska, urodził się 06.09.1897 w Nowym Mieście Przemyskim ukończył 4–klasową Szkołę Ludową. Zawarł związek małżeński 5.11.1924 z Julią z domu Sałabun, z którą miał trzech synów Mariana, Zbigniewa oraz Juliusza W 1914 r. jako siedemnastolatek wstępuje do Legionów Polskich, gdzie otrzymuje przydział do II Brygady Legionów. Po kryzysie przysięgowym zostaje internowany przez Austriaków w Marmageschiget. W obozie przebywał do 15.09.1918 r. Po powrocie do kraju, wstępuje do Wojska Polskiego, z którym bierze udział w walkach z bolszewikami. Po demobilizacji z wojska, 02.07.1922 r. wstąpił w Dyrekcji Ceł we Lwowie do służby w Korpusie Straży Celnej. Po zaprzysiężeniu i podstawowym przeszkoleniu w Szkole SC został skierowany na granicę z Rumunią, gdzie otrzymał przydział do ISC w Zaleszczykach, następnie przeniesiony placówki Repty Nowe na granicy z Niemcami. Następnie wstąpił do Straży Granicznej, gdzie służył kolejno: Repty Nowe, Tarnowskie Góry i Lubliniec. Od 2.06.1935 był kierownikiem Placówki II Linii Przemyśl – służba wywiadowcza. Podczas kampanii wrześniowej zostaje zmobilizowany do Batalionu Obrony Narodowej, z którym bierze udział w walkach z Niemcami pod Przemyślem i Rawą Ruską. 18 września 1939 r. przekracza granicę polsko – rumuńską i zostaje internowany na terenie Rumunii. Pod koniec 1939 r. poprzez Bułgarię i Turcję i dostaje się Bliski Wschód, gdzie otrzymuje przydział do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich na terenie Syrii. Poproszony przez towarzysza broni jeszcze z czasów legionowych z Pierwszej Wojny Światowej Stanisława Sokołowskiego o „odnalezienie chłopaków” szczęśliwie odnajduje ich w Palestynie (patrz wspólne zdjęcie w tej książce). W 1941 r. bierze udział w obronie twierdzy Tobruk. Po zakończeniu działań wojennych w Afryce zostaje przydzielony do 3 Dywizji Strzelców Karpackich w ramach której bierze w walkach pod Monte Cassino oraz o Ankonę i Bolonię. W 1946 w ramach demobilizacji zostaje przeniesiony do Anglii, gdzie osiadł na stałe. Po wojnie pracował w firmie Marianori & Heleny. W 1957 decyduje się na powrót do kraju. W latach 1958–1969 pracował w Ruchu Spółdzielczym. W 1969 r. przeszedł na emeryturę. Zmarł 06.05.1978 roku w Poznaniu, pochowany na cmentarzu Junikowskim. Odznaczenia: Krzyż Walecznych, Krzyż Honorowy 3 Pułku Piechoty Legionów Polskich, Odznaka Pamiątkowa II Brygady Legionów, Gwiazda Przemyśla.